Muzyka: KIEDYŚTERAZ (Dominik P. aka demute & Natalia Wiśniewska)
Wiersz: Natalia Wiśniewska
Wideo: Archiwalne nagranie VHS autorstwa Zdzisława Wiśniewskiego z 1994 roku. Toruń, Polska – rodzinne spotkanie z okazji 18. urodzin kuzynki.
“Animus ani mus/ For_Matka “
zrobiła się pusta – wylałeś się
przeciekłeś przez opuszka palca serdecznego
wydrążona misa bioder
podstawia się pod deszcz wiórów z brązu
są małe i mienią się jak brokat jak mak
którym rzucaliśmy w belkę stropową na znak więzi
z duchami, zje kutię i wpadnie w sen zimowy
odkryje gdzie leżały fundamenty domu
powracającego snu dzieciństwa
nie czas na firanki nie ma okien nie ma ścian
ale komin już stoi i tatuuje powietrze
obecnością, woła po imieniu:
natalioewowandoelżbietomariannoanastazjo
Music: KIEDYŚTERAZ (Dominik Pokornowski & Natalia Wiśniewska)
Poem: Natalia Wiśniewska
Video: Original VHS footage recorded by Zdzisław Wiśniewski in 1994 (Toruń, Poland). A nostalgic look back at a family gathering celebrating a cousin’s 18th birthday.
KIEDYŚTERAZ
To słowo-zrost – mutacja, która powstała wskutek braku umiejętności oddzielenia przeszłości lub przyszłości (Kiedyś) od tego, co dzieje się obecnie, czyli nieuchwytnego Teraz. Jednosłów ten łączy w sobie energię dwóch osób – Natalii Wiśniewskiej i Dominika P. Oboje są dziećmi przełomu systemowego, ekonomicznego, technologicznego oraz cyfryzacji. Prywatnie znają się z „Nibylandii” toruńskich imprez techno lat dziewięćdziesiątych.
Natalia Wiśniewska (Antalia) to doktora sztuk pięknych, poruszająca się głównie w obszarze rysunku i rzeźby. W ostatnich latach – dając się namówić Dominikowi – przekracza granice dyscyplin, eksperymentując z muzyką, poezją oraz pracą z głosem.
Dominik P. to absolwent filozofii, który już na przełomie er technologicznych badał wpływ nowych mediów na interaktywne mutacje w sztuce współczesnej. Od 7 lat eksperymentuje z analogową i cyfrową syntezą dźwięku, tworząc na bazie instrumentarium obejmującego Polyend Synth, Waldorf Protein, Sequential Take 5, Arturia Drumbrute Impact oraz Arturia Minibrute 2. Jego alter ego dopełnia aktywność DJ-ska.
Jako zespół, Kiedyśteraz poddaje czułej obserwacji skomplikowane „systemy operacyjne”, których człowiek używa do obsługi zbyt trudnej rzeczywistości: przeżyte i dziedziczone traumy, stany depresyjne, maski tworzone na użytek relacji rodzinnych czy doświadczenie choroby. W ich działaniach dominuje świadomy patopatos liryczny oraz specyficzna, rytualna narracja.
“Animus—nor dust / For_Mother”
emptied out—the pour of you.
you leaked through a gentle fingertip,
a hollowed basin of hips
offered to the rain of bronze shards,
tiny, shimmering like brocade or poppy —
the ones we flung at the ceiling beam
as if sealing bonds with ghosts.
kutia will be eaten, then
you slip into winter slumber,
discover where the house’s foundations lay—
dream’s returning children,
not a time for curtains,
no windows, no walls, but the chimney
still stands, tattooing the air
with presence, calling out by name:
Natalie–Eve–Wanda–Elizabeth–Mary–Anna–Anastasia
Translated by Pamela Cora.
